Amplified Bible

Luke 14

Jesus Heals on the Sabbath

1It happened one Sabbath, when He went for a meal at the house of one of the ruling Pharisees, that they were watching Him closely and carefully [hoping to entrap Him]. And there in front of Him was a man who had [a]dropsy (extreme swelling). And Jesus asked the lawyers and the Pharisees, “Is it lawful to heal on the Sabbath, or not?” But they kept silent. Then He took hold of the man and healed him, and sent him on his way. Then He said to them, “Which one of you, having a son or an ox that falls into a well, will not immediately pull him out on the Sabbath day?” And they were unable to reply to this.

Parable of the Guests

Now Jesus began telling a parable to the invited guests when He noticed how they had been selecting the places of honor at the table, saying to them, “When you are invited by someone to a wedding feast, do not sit down [to eat] at the place of honor, since a more distinguished person than you may have been invited by the host, and he who invited both of you will come and say to you, ‘Give this man your place,’ and then, in disgrace you proceed to take the last place. 10 But when you are invited, go and sit down [to eat] at the last place, so that when your host comes, he will say to you, ‘Friend, move up higher’; and then you will be honored in the presence of all who are at the table with you. 11 For everyone who exalts himself will be humbled [before others], and he who habitually humbles himself (keeps a realistic self-view) will be exalted.”

12 Jesus also went on to say to the one who had invited Him, “When you give a luncheon or a dinner, do not invite your friends or your brothers or your relatives or wealthy neighbors, otherwise they may also invite you in return and that will be your repayment. 13 But when you give a banquet or a reception, invite the poor, the disabled, the lame, and the blind, 14 and you will be blessed because they cannot repay you; for you will be repaid at the resurrection of the [b]righteous (the just, the upright).”

15 When one of those who were reclining at the table with Him heard this, he said to Him, “Blessed (happy, prosperous, to be admired) is he who will eat bread in the kingdom of God!”

Parable of the Dinner

16 But Jesus said to him, “A man was giving a big dinner, and he invited many guests; 17 and at the dinner hour he sent his servant to tell those who had been invited, ‘Come, because everything is ready now.’ 18 But they all alike began to make excuses. The first one said to him, ‘I have purchased a piece of land and I have to go out and see it; please consider me excused.’ 19 Another one said, ‘I have purchased five yoke of oxen, and I am going to try them out; please consider me excused.’ 20 And another said, ‘I have [recently] married a wife, and for that reason I am unable to come.’ 21 So the servant came back and reported this to his master. Then [his master,] the head of the household, became angry [at the rejections of his invitation] and said to his servant, ‘Go out quickly into the streets and the lanes of the city and bring in here the poor and the disabled and the blind and the lame.’ 22 And the servant [after returning] said, ‘Sir, what you commanded has been done, and still there is room.’ 23 Then the master told the servant, ‘Go out into the highways and along the hedges, and compel them to come in, so that my house may be filled [with guests]. 24 For I tell you, not one of those who were invited [and declined] will taste my dinner.’”

Discipleship Tested

25 Now large crowds were going along with Jesus; and He turned and said to them, 26 “If anyone comes to Me, and does not [c]hate his own father and mother and wife and children and brothers and sisters, yes, and even his own life [in the sense of indifference to or relative disregard for them in comparison with his attitude toward God]—he cannot be My disciple. 27 Whoever does not carry his own cross [expressing a willingness to endure whatever may come] and follow after Me [believing in Me, conforming to My example in living and, if need be, suffering or perhaps dying because of faith in Me] cannot be My disciple. 28 For which one of you, when he wants to build a watchtower [for his guards], does not first sit down and calculate the cost, to see if he has enough to finish it? 29 Otherwise, when he has laid a foundation and is unable to finish [the building], all who see it will begin to ridicule him, 30 saying, ‘This man began to build and was not able to finish!’ 31 Or what king, when he sets out to meet another king in battle, will not first sit down and consider whether he is strong enough with ten thousand men to encounter the one who is coming against him with twenty thousand? 32 Or else [if he feels he is not powerful enough], while the other [king] is still a far distance away, he sends an envoy and asks for terms of peace. 33 So then, none of you can be My disciple who does not [carefully consider the cost and then for My sake] [d]give up all his own possessions.

34 “Therefore, salt is good; but if salt has become tasteless, with what will it be seasoned? 35 It is fit neither for the soil nor for the manure pile; it is thrown away. He who has ears to hear, let him hear and heed My words.”

Notas al pie

  1. Luke 14:2 Or Edema, an abnormal accumulation of serous fluid in the connective tissue, causing swelling.
  2. Luke 14:14 The death of Christ paid the penalty for the sins of believers.
  3. Luke 14:26 An exaggerated figure of speech indicating a lesser degree of love, not actual hostility or aversion toward one’s earthly family.
  4. Luke 14:33 Jesus probably is referring to a willingness and commitment to do so when necessary. Discipleship does not require poverty.

Ang Pulong Sa Dios

Lucas 14

Giayo ni Jesus ang Tawo nga Masakiton

1Usa niana ka Adlaw nga Igpapahulay, gidapit si Jesus sa usa sa kadagkoan sa mga Pariseo didto sa ilang balay aron mokaon. Pag-abot ni Jesus didto, gibantayan siya pag-ayo sa mga tawo nga nagabatok kaniya, kon lapason ba niya ang Kasugoan. Unya may tawo didto nga nanghupong ang tibuok lawas. Nangutana si Jesus sa mga magtutudlo sa Kasugoan ug sa mga Pariseo, “Gitugot ba sa atong Kasugoan ang pagpang-ayo sa mga masakiton sa Adlaw nga Igpapahulay o wala?” Apan wala sila motubag. Unya gigunitan dayon ni Jesus ang tawo, giayo, ug pagkahuman gipalakaw. Ug miingon siya sa mga tawo didto, “Pananglit may anak o baka kamo nga mahulog sa atabay sa Adlaw nga Igpapahulay, pasagdan lang ba ninyo tungod kay Adlaw nga Igpapahulay?” Apan wala gayod sila makatubag sa iyang pangutana.

Ang Pagpaubos ug ang Pagkamaabiabihon

Namatikdan ni Jesus nga ang mga dinapit namili ug mga lingkoranan nga alang sa mga pinasidunggan. Busa gitambagan niya sila. “Kon dapiton ka sa kombira sa kasal, ayaw pilia ang lingkoranan nga alang sa mga pinasidunggan. Kay tingali ug may gidapit nga mas pinasidunggan pa kay kanimo. Ug ang nagdapit kaninyong duha moduol kanimo ug moingon, ‘Palihog hawa una diha, tungod kay giandam kana alang niining tawhana.’ Maulawan ka unya ug mopahipi ka na lang hinuon sa daplin. 10 Apan kon dapiton ka, pilia ang lingkoranan nga alang sa mga dili pinasidunggan, aron sa pag-abot sa nagdapit kanimo duolon ka niya ug palingkoron sa lingkoranan nga alang sa mga pinasidunggan. Mapasidunggan ka pa unya atubangan sa tanang mga dinapit. 11 Kay si bisan kinsa nga mapahitas-on ipaubos, ug ang mapainubsanon ipataas.” 12 Unya miingon si Jesus sa tawo nga nagdapit kaniya, “Kon modapit ka ug mga tawo aron maniudto o manihapon didto sa inyo, dili lang ang imong mga amigo, igsoon, mga paryente, o ang imong mga silingan nga adunahan ang imong dapiton, kay basin ug dapiton ka usab nila, unya madawat mo na ang imong balos. 13 Kon magkombira ka, dapita usab ang mga kabos, ang mga singkaw, ang mga bakol, ug ang mga buta. 14 Ug mabulahan ka tungod kay dili sila makabalos kanimo. Ang Dios mao ang magbalos kanimo inig-abot sa panahon nga banhawon ang mga matarong.”

Ang Sambingay Mahitungod sa Kombira

15 Sa pagkadungog niadto sa usa nga nakauban ni Jesus sa pagpangaon, miingon siya, “Bulahan kadtong mga tawo nga makakaon didto sa gingharian sa Dios!” 16 Unya gisuginlan siya ni Jesus, “May usa ka tawo nga nag-andam ug dakong kombira, ug daghan ang iyang gipangdapit. 17 Pag-abot sa oras nga mangaon na, gisugo niya ang iyang sulugoon nga adtoon ang mga dinapit ug sultihan nga moadto na sila tungod kay andam na ang tanan. 18 Apan ang matag usa kanila mibalibad nga dili sila makaadto. Miingon ang usa, ‘Bag-o lang akong nakapalit ug yuta ug kinahanglan nga adtoon ko ug tan-awon. Busa sabta lang una ako.’ 19 Miingon pa gayod ang usa, ‘Dili ako makaadto tungod kay bag-o lang akong nakapalit ug napulo ka baka ug sulayan ko na kon maayo bang idaro. Busa sabta lang una ako.’ 20 Miingon pa gayod ang usa, ‘Bag-o lang akong gikasal, busa dili ako makaadto.’ 21 Pagkahuman, mibalik ang sulugoon sa iyang agalon ug gisultihan niya kini kon nganong dili sila makaadto. Pagkadungog sa agalon nasuko siya. Busa miingon siya sa iyang sulugoon, ‘Adto didto sa mga karsada ug mga kalye sa atong lungsod ug dad-a dinhi ang mga kabos, mga singkaw, mga buta ug mga bakol.’ 22 Sa dihang nahimo na kadto sa sulugoon, miingon siya sa iyang agalon, ‘Sir, natuman ko na ang imong sugo, apan may bakante pa gayod sa kan-anan.’ 23 Busa miingon ang agalon kaniya, ‘Adto didto sa mga dalan sa gawas sa lungsod ug pugsa ang mga tawo nga imong makita nga moanhi dinhi aron mapuno ang akong balay. 24 Sultihan ko kamo sa tinuod nga walay bisan usa kanila niadtong una kong gidapit nga makatilaw sa akong giandam nga pagkaon.’”

Ang Pagsunod sa Ginoo

25 Samtang nagpadayon si Jesus sa iyang paglakaw paingon sa Jerusalem, daghang mga tawo ang miuban kaniya. Milingi siya kanila ug miingon, 26 “Kon may tawo nga gustong mosunod kanako, apan mas gimahal niya ang iyang mga ginikanan, asawa, mga anak, mga igsoon o ang iyang kaugalingon kay kanako, dili siya mahimong akong sumusunod. 27 Si bisan kinsa nga dili mosunod kanako tungod sa kahadlok nga kamatayon ang iyang dangatan dili mahimong akong sumusunod. 28 Ang tawo nga gustong mosunod kanako, sama siya sa tawo nga nagplanong magtukod ug taas nga balay. Una, banabanaon niya kon pila ang iyang magasto ug kon paigo ba ang iyang kuwarta nga gastohon hangtod nga mahuman kini. 29 Tungod kay kon dili niya kini himuon tingali ug pundasyon pa lang ang iyang matrabaho ug mahurot na ang iyang kuwarta ug dili na niya kini mahuman. Busa kataw-an gayod siya sa mga tawo nga makakita niini. 30 Moingon sila, ‘Kining tawhana nagpatuga-tuga ug tukod ug balay apan dili man diay makapahuman.’ 31 Sama usab siya sa usa ka hari nga makig-away sa lain nga hari. Kinahanglan planohon una niya kon ang iyang mga sundalo nga 10,000 makasugakod ba sa pagpakiggira sa hari nga may 20,000 ka mga sundalo. 32 Kon sa iyang banabana dili siya makasugakod, maayo pa nga samtang wala pa ang gira sugoon niya ang pipila sa iyang mga tawo nga sultihan ang iyang kaaway nga hari nga gusto na lang niyang makighusay. 33 Mao usab kana ang angay ninyong himuon. Hunahunaon una ninyo kon mosunod ba kamo kanako, kay kon dili ninyo biyaan ang tanan ninyong gipalabi dinhi sa kalibotan, dili kamo mahimong akong sumusunod.”

Ang Asin

34 “Ang asin maayo, apan kon mawala na ang iyang lami, wala nay mahimo pa aron molami kini pag-usab. 35 Dili na mapuslan bisan pa ug isagol sa mga hugaw aron iabuno, mao nga ilabay na lang kini. Busa sabta gayod ninyo kining inyong nadunggan.”