Amplified Bible

Jonah 1

Jonah’s Disobedience

1Now the word of the Lord came to [a]Jonah the son of Amittai, saying, “Go to [b]Nineveh, that great city, and proclaim [judgment] against it, for their wickedness has come up before Me.” But Jonah ran away to Tarshish to escape from the presence of the Lord [and his duty as His prophet]. He went down to [c]Joppa and found a ship going to [d]Tarshish [the most remote of the Phoenician trading cities]. So he paid the fare and went down into the ship to go with them to Tarshish away from the presence of the Lord.

But the Lord hurled a great wind toward the sea, and there was a violent tempest on the sea so that the ship was about to break up. Then the sailors were afraid, and each man cried out to his god; and to lighten the ship [and diminish the danger] they threw the ship’s cargo into the sea. But Jonah had gone below into the hold of the ship and had lain down and was sound asleep. So the captain came up to him and said, “How can you stay asleep? Get up! Call on your god! Perhaps your god will give a thought to us so that we will not perish.”

And they said to another, “Come, [e]let us cast lots, so we may learn who is to blame for this disaster.” So they cast lots and the lot fell on Jonah. Then they said to him, “Now tell us! [f]Who is to blame for this disaster? What is your occupation? Where do you come from? What is your country?” So he said to them, “I am a Hebrew, and I [reverently] fear and worship the Lord, the God of heaven, [g]who made the sea and the dry land.”

10 Then the men became extremely frightened and said to him, “How could you do this?” For the men knew that he was running from the presence of the Lord, [h]because he had told them. 11 Then they said to him, “What should we do to you, so that the sea will become calm for us?”—for the sea was becoming more and more violent. 12 Jonah said to them, “Pick me up and throw me into the sea. Then the sea will become calm for you, for I know that it is because of me that this great storm has come upon you.” 13 Nevertheless, the men rowed hard [breaking through the waves] to return to land, but they could not, because the sea became even more violent [surging higher] against them. 14 Then they called on the Lord and said, “Please, O Lord, do not let us perish because of taking this man’s life, and do not make us accountable for innocent blood; for You, O Lord, have done as You pleased.”

15 So they picked up Jonah and threw him into the sea, and the sea stopped its raging. 16 Then the men greatly feared the Lord, and they offered a sacrifice to the Lord and made vows.

17 Now the Lord had prepared (appointed, destined) a great [i]fish to swallow Jonah. And Jonah was in the stomach of the fish [j]three days and three nights.

Notas al pie

  1. Jonah 1:1 Jonah, the only prophet known to attempt to run away from a divinely appointed mission, lived during the time when Jeroboam II ruled Israel (the ten tribes of the Northern Kingdom). He was from the town of Gath-Hepher in Galilee.
  2. Jonah 1:2 The city of Nineveh was the magnificent capital of the Assyrian Empire. The great palace of Sennacherib was without rival and contained seventy or more rooms. The city was home to more than 120,000 residents (at least twice the size of Babylon) and had no less than fifteen gates in the wall surrounding the city. During this period of time it was probably the largest city in the known world. Built near the juncture of the Tigris River and its tributary the Khoser, it was served by an elaborate water system of eighteen canals. Nineveh had many suburbs, three are mentioned along with Nineveh in Gen 10:11, 12. Nineveh’s extensive ruins are located near the modern city of Mosul, Iraq.
  3. Jonah 1:3 The natural harbor of the city of Joppa (modern Jaffa, Israel) has been in use since the Bronze Age. It was the port of entry for the cedars of Lebanon for Solomon’s temple (2 Chr 2:16), and again for the second temple of Jerusalem (Ezra 3:7). It is located just south of Tel Aviv.
  4. Jonah 1:3 Possibly Tartessos in southwest Spain.
  5. Jonah 1:7 To these sailors, who undoubtedly believed in their own pagan gods, the casting of lots was a way to allow the gods to express themselves since only they could control how a lot fell. In this case, it is possible that God intervened to identify Jonah as the guilty party.
  6. Jonah 1:8 The questions asked indicate that the sailors were afraid of Jonah even before he confessed his worship of the Lord (v 9). The lot had already confirmed that he was responsible, but instead of acting on that they gave him the option of blaming someone else. The other questions are typical of what one would ask any stranger.
  7. Jonah 1:9 This was an important addition to Jonah’s description of God, because most people who believed in pagan gods had different deities for different regions of the created world, and often they also worshiped deities of their own localities. Jonah was affirming that there is only one true God.
  8. Jonah 1:10 Jonah probably had informed them when he first boarded (cf v 3) but they may not have taken him seriously, or perhaps they were just indifferent to his reason for the voyage. Now that they were in mortal danger, they believed him.
  9. Jonah 1:17 The ancient Hebrew term “fish” did not make a distinction between fish and marine mammals. There are no marine creatures known today which would be capable of swallowing a man, either because of their anatomy or because of their observed behavior. It is possible that the creature that swallowed Jonah has long since been extinct, or even that it was uniquely created by God for this one purpose.
  10. Jonah 1:17 Jesus cited Jonah’s experience as a sign of His resurrection (Matt 12:40).

Thai New Contemporary Bible

โยนาห์ 1:1-17


1พระดำรัสจากองค์พระผู้เป็นเจ้ามาถึงโยนาห์บุตรอามิททัยว่า 2“จงไปยังนีนะเวห์นครใหญ่ เทศนาตักเตือนกรุงนั้นเพราะความชั่วช้าของเขากระฉ่อนขึ้นมาต่อหน้าเรา”

3แต่โยนาห์หนีจากองค์พระผู้เป็นเจ้ามุ่งหน้าไปยังเมืองทารชิช เขาเดินทางไปที่ยัฟฟาและพบเรือที่จะไปเมืองนั้น จึงจ่ายค่าโดยสารแล้วขึ้นเรือจะไปทารชิช เพื่อหนีจากองค์พระผู้เป็นเจ้า

4แล้วองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงบันดาลให้เกิดพายุใหญ่เหนือทะเล พายุโหมกระหน่ำจนเรือแทบจะอับปางอยู่รอมร่อ 5ลูกเรือทั้งหมดกลัวมาก ต่างก็ร้องเรียกให้เทพเจ้าของตนมาช่วย และโยนสินค้าทิ้งไปเพื่อให้เรือเบาลง

ส่วนโยนาห์นอนหลับสนิทอยู่ในห้องข้างในเรือ 6นายเรือไปหาเขาและพูดว่า “ท่านหลับอยู่ได้อย่างไร? จงลุกขึ้นมาอ้อนวอนให้พระเจ้าของท่านช่วย! เผื่อพระองค์จะทรงพระกรุณา เราจะได้รอดตาย”

7แล้วลูกเรือทั้งหลายพูดกันว่า “ให้เรามาจับสลากดูว่าใครเป็นตัวการทำให้เกิดภัยพิบัติครั้งนี้” เขาจึงจับสลากกันและสลากนั้นตกแก่โยนาห์

8เขาก็ถามโยนาห์ว่า “บอกเรามาเถิดว่าใครเป็นต้นเหตุสร้างความเดือดร้อนให้เราในครั้งนี้? ท่านทำอะไร? มาจากที่ไหน? อยู่ประเทศอะไร? เป็นคนชาติไหน?”

9โยนาห์ตอบว่า “ข้าพเจ้าเป็นชาวฮีบรู นับถือพระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์ผู้ทรงสร้างทะเลและแผ่นดิน”

10พวกเขาฟังแล้วตกใจมากและถามว่า “ท่านทำอะไรลงไป?” (พวกเขารู้ว่าโยนาห์หลบหนีองค์พระผู้เป็นเจ้ามา เพราะโยนาห์เล่าให้ฟังก่อนหน้านี้แล้ว)

11ทะเลยิ่งปั่นป่วนขึ้นทุกทีๆ พวกเขาจึงถามโยนาห์ว่า “เราควรทำอย่างไรกับท่านดีทะเลจึงจะสงบ?”

12โยนาห์ตอบว่า “จับข้าพเจ้าโยนลงทะเลเถิด แล้วทะเลก็จะสงบ ข้าพเจ้ารู้ว่าที่เกิดพายุรุนแรงครั้งนี้ก็เพราะข้าพเจ้าผิดเอง”

13คนเหล่านั้นพยายามกรรเชียงพาเรือเข้าฝั่ง แต่ทำไม่ได้ เพราะทะเลยิ่งปั่นป่วนมากขึ้นไปอีก 14พวกเขาจึงร้องทูลต่อองค์พระผู้เป็นเจ้าว่า “โอ องค์พระผู้เป็นเจ้าขออย่าให้พวกเราต้องตายเพราะเอาชีวิตชายผู้นี้เลย อย่าให้เราต้องรับโทษที่ฆ่าคนที่ไม่มีความผิดเลย ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า เพราะพระองค์เองทรงกระทำไปตามที่ทรงเห็นชอบ” 15แล้วพวกเขาก็จับโยนาห์โยนลงจากเรือ ทะเลที่ปั่นป่วนก็สงบราบเรียบ 16คนทั้งหลายจึงยำเกรงองค์พระผู้เป็นเจ้ายิ่งนัก เขาถวายเครื่องบูชาแด่องค์พระผู้เป็นเจ้าและถวายปฏิญาณต่อพระองค์

17แต่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงใช้ปลาใหญ่มากลืนโยนาห์เข้าไป และโยนาห์อยู่ในท้องปลาสามวันสามคืน