Amplified Bible

2 Samuel 1

David Learns of Saul’s Death

1Now it happened after the death of Saul, when David had returned from the slaughter of the Amalekites, that he stayed two days in Ziklag. On the third day a man came [unexpectedly] from Saul’s camp with his clothes torn and dust on his head [as in mourning]. When he came to David, he bowed to the ground and lay himself face down [in an act of great respect and submission]. Then David asked him, “Where do you come from?” He said, “I have escaped from the camp of Israel.” David said to him, “How did it go? Please tell me.” He answered, “The people have fled from the battle. Also, many of the people have fallen and are dead; Saul and Jonathan his son are also dead.” So David said to the young man who informed him, “How do you know Saul and his son Jonathan are dead?” And the young man who told him explained, “By chance I happened to be on Mount Gilboa, and there was Saul leaning on his spear, and the chariots and horsemen [of the Philistines] were close behind him. When he turned to look behind him, he saw me, and called to me. And I answered, ‘Here I am.’ He asked me, ‘Who are you?’ I answered him, ‘I am an Amalekite.’ He said to me, ‘Stand up facing me and kill me, for [terrible] agony has come over me, yet I still live [and I will be taken alive].’ 10 So I stood facing him [a]and killed him, because I knew that he could not live after he had fallen. Then I took the crown which was on his head and the [b]band which was on his arm, and I have brought them here to my lord.”

11 Then David grasped his own clothes and tore them [in mourning]; so did all the men who were with him. 12 They mourned and wept and fasted until evening for Saul and Jonathan his son, and for the Lord’s people and the house of [c]Israel, because they had fallen by the sword [in battle]. 13 David said to the young man who informed him, “Where are you from?” He answered, “I am the son of a foreigner (resident alien, sojourner), an Amalekite.” 14 David said to him, “How is it that you were not afraid to put out your hand to destroy the Lord’s anointed?” 15 David called one of the young men and said, “Go, execute him.” So he struck the Amalekite and he died. 16 David said to the [fallen] man, “[d]Your blood is on your own head, for your own mouth has testified against you, saying, ‘I have killed the Lord’s anointed.’”

David’s Dirge for Saul and Jonathan

17 Then David sang this dirge (funeral song) over Saul and his son Jonathan, 18 and he told them to teach the sons of Judah, the song of the bow. Behold, it is written in [e]the Book of Jashar:

19 
“Your glory and splendor, O Israel, is slain upon your high places!
How the mighty have fallen!
20 
“Tell it not in Gath,
Proclaim it not in the streets of Ashkelon,
Or the daughters of the Philistines will rejoice,
The daughters of the uncircumcised (pagans) will exult.
21 
[f]O mountains of Gilboa,
Let not dew or rain be upon you, nor fields with offerings;
For there the shield of the mighty was defiled,
The shield of Saul, [dry, cracked] not [g]anointed with oil.
22 
“From the blood of the slain, from the fat of the mighty,
The bow of Jonathan did not turn back,
And the sword of Saul did not return empty.
23 
“Saul and Jonathan, beloved and lovely and friends in their lives,
And in their death they were not separated;
They were swifter than eagles,
They were stronger than lions.
24 
“O daughters of Israel, weep over Saul,
Who clothed you [h]luxuriously in scarlet,
Who put ornaments of gold on your apparel.
25 
“How the mighty have fallen in the midst of the battle!
Jonathan lies slain upon your high places.
26 
“I am distressed for you, my brother Jonathan;
You have been a good friend to me.
Your [i]love toward me was more wonderful
Than the love of women.
27 
“How the mighty have fallen,
And the weapons of war have perished!”

Notas al pie

  1. 2 Samuel 1:10 The young Amalekite’s story conflicts with the description of Saul’s suicide as recounted in 1 Sam 31:3-6. He must have, at the very least, witnessed Saul’s death since he was able to obtain the crown and the arm band. He apparently expected that his story about administering the deathblow, whether true or not, would result in some sort of reward or honor.
  2. 2 Samuel 1:10 This band or armlet was not jewelry, but a piece of armor worn around the arm.
  3. 2 Samuel 1:12 In general, sons of Israel or Israel or Israelites refers to all the people (males and females) of the various tribes descended from the twelve sons (Gen 35:23-26) of Jacob (later renamed Israel by God). In verses concerning things such as warfare or circumcision sons of Israel or Israel or Israelites usually refers only to the males. Tribes of ancient people were identified by the name of their founding ancestor. Therefore, this same general rule applies when referring to individual tribal groups, e.g. sons of Reuben, Reuben, Reubenites and so throughout.
  4. 2 Samuel 1:16 I.e. your death is your own fault.
  5. 2 Samuel 1:18 An early poetic account of the wars of Israel and the heroic acts of the warriors.
  6. 2 Samuel 1:21 As an expression of his grief David curses the place of Saul’s death.
  7. 2 Samuel 1:21 It was necessary to lubricate leather shields with oil to preserve them.
  8. 2 Samuel 1:24 Lit with jewelry.
  9. 2 Samuel 1:26 Jonathan graciously accepted God’s choice of David as the next ruler of Israel, and supported him, honored him, and wanted the very best for him.

Thai New Contemporary Bible

2 ซามูเอล 1

ดาวิดทราบข่าวว่าซาอูลสิ้นพระชนม์

1หลังจากซาอูลสิ้นพระชนม์แล้ว ดาวิดกลับมาจากการพิชิตชาวอามาเลขและพักอยู่ที่เมืองศิกลากได้สองวัน ในวันที่สาม มีชายคนหนึ่งมาจากค่ายของซาอูล เสื้อผ้าขาดวิ่น และฝุ่นเต็มศีรษะ เขาหมอบกราบลงต่อหน้าดาวิดแสดงความเคารพ

ดาวิดถามว่า “เจ้ามาจากไหน?”

เขาตอบว่า “ข้าพเจ้าหนีมาจากค่ายของอิสราเอล”

ดาวิดถามว่า “เกิดอะไรขึ้น? บอกเราสิ”

เขาตอบว่า “ทหารของเราเตลิดหนี หลายคนถูกฆ่าตาย กษัตริย์ซาอูลและโยนาธานราชโอรสสิ้นพระชนม์แล้ว”

ดาวิดจึงถามชายหนุ่มที่มาส่งข่าวว่า “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่ากษัตริย์ซาอูลและโยนาธานราชโอรสสิ้นพระชนม์แล้ว?”

เขาตอบว่า “ข้าพเจ้าอยู่บนภูเขากิลโบอา เห็นกษัตริย์ซาอูลทุ่มพระกายลงบนหอก รถม้าศึกของศัตรูก็ประชิดเข้ามา เมื่อพระองค์เห็นข้าพเจ้า ก็ร้องเรียกให้เข้าไปหา แล้วข้าพเจ้าทูลถามว่า ‘จะทรงให้ข้าพระบาททำสิ่งใด?’

“พระองค์ตรัสถามว่า ‘เจ้าเป็นใคร?’

“ข้าพเจ้าทูลว่า ‘เป็นชาวอามาเลขพระเจ้าข้า’

“พระองค์จึงตรัสว่า ‘มาฆ่าเราทีเถิด เราใกล้จะตายแล้ว แต่ก็ไม่ตายเสียที’

10 “ข้าพเจ้าจึงปลงพระชนม์ เพราะเห็นว่าจะไม่รอดแน่ๆ แล้วข้าพเจ้าก็เอามงกุฎกับทองต้นพระกร[a]มาให้ท่านผู้เป็นเจ้านายของข้าพเจ้า”

11 แล้วดาวิดกับพรรคพวกทั้งหมดจึงฉีกเสื้อผ้าของตน 12 พวกเขาพากันไว้ทุกข์ ร่ำไห้ และถืออดอาหารจนถึงเวลาเย็น เพื่อไว้อาลัยแด่กษัตริย์ซาอูล และโยนาธานราชโอรส และเพื่อไพร่พลขององค์พระผู้เป็นเจ้าและชาวอิสราเอลซึ่งสิ้นชีวิตในสงคราม

13 ดาวิดพูดกับชายหนุ่มที่นำข่าวมาว่า “เจ้ามาจากไหน?”

เขาตอบว่า “ข้าพเจ้าเป็นลูกคนต่างด้าวชาวอามาเลข”

14 ดาวิดถามว่า “ทำไมเจ้าจึงกล้าทำลายผู้ที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเจิมตั้งไว้?”

15 แล้วดาวิดสั่งคนของตนว่า “เอาเขาไปฆ่าเสีย!” คนของดาวิดก็ฆ่าเขา 16 เพราะดาวิดได้กล่าวแล้วว่า “เจ้าสมควรตาย เพราะเจ้าเองได้สารภาพว่า ‘ข้าพเจ้าได้ฆ่าผู้ที่องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเจิมตั้งไว้’”

ดาวิดไว้อาลัยซาอูลและโยนาธาน

17 แล้วดาวิดคร่ำครวญไว้อาลัยแด่กษัตริย์ซาอูลกับโยนาธานราชโอรส 18 และบัญชาให้สอนบทคร่ำครวญนี้แก่ชนยูดาห์ (บันทึกไว้ในหนังสือแห่งยาชาร์) ความว่า

19 “โอ อิสราเอลเอ๋ย ศักดิ์ศรีของเจ้านอนสิ้นชีพอยู่บนที่สูงของเจ้า
วีรชนแกล้วกล้าล้มลงเสียแล้วหนอ!

20 “อย่าแจ้งข่าวนี้ในเมืองกัท
อย่าประกาศข่าวนี้ตามถนนหนทางในอัชเคโลน
หาไม่แล้วธิดาแห่งฟีลิสเตีย[b]จะกระหยิ่มยิ้มย่อง
หาไม่แล้วเหล่าบุตรีของผู้ที่ไม่ได้เข้าสุหนัตจะลิงโลดยินดี

21 “โอ ภูเขากิลโบอา
ขออย่าให้เจ้าได้รับฝนหรือหยาดน้ำค้าง
ขออย่าให้ท้องทุ่งเกิดธัญญาหารเพื่อเป็นเครื่องบูชา[c]
เพราะที่นั่นโล่ของผู้เกรียงไกรถูกเหยียดหยาม
โล่ของซาอูลไม่ได้ชโลมด้วยน้ำมันอีกแล้ว

22 “ธนูของโยนาธานดื่มเลือดไม่หยุด
และกินเนื้อของผู้มีกำลัง
ดาบของซาอูล
ไม่กลับมาเปล่า

23 “ซาอูลและโยนาธาน
ยามอยู่ทรงเป็นที่รักและน่าชื่นชม
ยามสิ้นไม่ทรงพรากจากกัน
ทรงว่องไวกว่านกอินทรี
แข็งแกร่งกว่าราชสีห์

24 “โอ เหล่าธิดาแห่งอิสราเอล[d]
จงร่ำไห้ให้กับซาอูล
ผู้ทรงแต่งกายให้เธอด้วยอาภรณ์สีแดงเข้มและสิ่งงดงาม
และตกแต่งอาภรณ์ของเธอด้วยเครื่องประดับทองคำ

25 “วีรชนแกล้วกล้าล้มลงกลางสมรภูมิ!
โยนาธานนอนสิ้นชีพอยู่บนที่สูงของเจ้า
26 โอ โยนาธาน พี่น้องของข้าพเจ้าเอ๋ย ข้าพเจ้าอาลัยถึงท่าน
ท่านเป็นที่รักยิ่งของข้าพเจ้า
ความรักที่ท่านมีต่อข้าพเจ้านั้นล้ำเลิศ
ล้ำเลิศยิ่งกว่าความรักของสตรี

27 “วีรชนแกล้วกล้าล้มลงเสียแล้ว!
อาวุธยุทโธปกรณ์ก็พินาศไป!”

Notas al pie

  1. 1:10 คือ เครื่องประดับรัดต้นแขน
  2. 1:20 คือ ชาวฟีลิสเตีย
  3. 1:21 ในภาษาฮีบรูข้อความนี้มีความหมายไม่ชัดเจน
  4. 1:24 คือ ชาวอิสราเอล