Amplified Bible

1 Kings 8

The Ark Brought into the Temple

1Then Solomon assembled the elders of Israel and all the heads of the tribes, the leaders of the fathers’ households of the sons of Israel, to King Solomon in Jerusalem, to bring up the ark of the covenant of the Lord from the City of David, which is Zion. All the men of Israel assembled before King Solomon at the feast in the month of Ethanim (September-October), that is, the seventh month. All the elders of Israel came, and the priests carried the ark. They brought up the ark of the Lord and the Tent of Meeting and all the holy utensils that were in the tent; the priests and the Levites brought them up. King Solomon and all the congregation of Israel, who had assembled before him, were with him before the ark, sacrificing sheep and oxen, so many that they could not be counted or numbered. Then the priests brought the ark of the covenant of the Lord to its place, into the inner sanctuary of the house, into the Holy of Holies, under the wings of the cherubim. For the cherubim spread their two wings over the place of the ark, and the cherubim covered the ark and its [carrying] poles from above. The poles were so long that the ends of the poles were visible from the Holy Place that was in front of the [a]Holy of Holies, but they were not visible from the outside; they are there to this day (the date of this writing). There was nothing in the ark except the two tablets of stone which Moses put there at Horeb (Sinai), where the Lord made a covenant with the Israelites when they came out of the land of Egypt. 10 Now it happened that when the priests had come out of the Holy Place, the cloud filled the Lord’s house, 11 so the priests could not stand [in their positions] to minister because of the cloud, for the glory and brilliance of the Lord had filled the Lord’s house (temple).

Solomon Addresses the People

12 Then Solomon said,

“The Lord has said that He would dwell in the thick darkness [of the cloud].
13 
“I have certainly built You a lofty house,
A place for You to dwell in forever.”

14 Then the king turned around and blessed all the assembly of Israel, while all the assembly of Israel was standing. 15 He said, “Blessed be the Lord, the God of Israel, who spoke with His mouth to my father David and has fulfilled it with His hand, saying, 16 ‘Since the day that I brought My people Israel out of Egypt, I did not choose a [particular] city out of all the tribes of Israel in which to build a house so that My Name (Presence) would be in it, but I chose David to be over My people Israel.’ 17 Now it was [determined] in the heart of my father David to build a house (temple) for the Name of the Lord, the God of Israel. 18 But the Lord said to my father David, ‘Because it was in your heart to build a house for My Name, you did well, in that it was in your heart. 19 Nevertheless, you shall not build the house, but your son, who shall be born to you, it is he who shall build it for My Name [and My Presence].’ 20 Now the Lord has fulfilled His word which He spoke; I have risen in the place of my father David and have taken my seat on the throne of Israel, just as the Lord promised, and have built the house (temple) for the Name of the Lord, the God of Israel. 21 There I have made a place [in the Holy of Holies] for the ark, in which is the covenant (solemn agreement) of the Lord, which He made with our fathers when He brought them out of the land of Egypt.”

The Prayer of Dedication

22 Then Solomon stood [in the courtyard] before the altar of the Lord in the presence of all the assembly of Israel and spread out his hands toward heaven. 23 He said, “O Lord, the God of Israel, there is no God like You in heaven above or on earth below, who keeps the covenant and shows lovingkindness to Your servants who walk before You with all their heart; 24 You who have kept what You [b]promised to Your servant my father David. You have spoken with Your mouth and have fulfilled Your word with Your hand, as it is this day. 25 Now therefore, O Lord, the God of Israel, keep for Your servant my father David that which You promised him when You said, ‘You shall not be without a man (descendant) to sit on the throne of Israel, if only your sons take heed to their way [of life] to walk before Me [according to my laws] as you have done.’ 26 Now, O God of Israel, please let Your word which You have spoken to Your servant David my father be confirmed.

27 But will God indeed dwell on the earth? Behold, heaven and the highest heaven cannot contain You; how much less this house which I have built! 28 Yet graciously consider the prayer of Your servant and his supplication, O Lord my God, to listen to the [loud] cry and to the prayer which Your servant prays before You today; 29 that Your eyes may be open toward this house night and day, toward the place of which You have said, ‘My Name (Presence) shall be there,’ that You may listen to the prayer which Your servant shall pray toward this place. 30 Listen to the prayer of Your servant and of Your people Israel which they pray toward this place. Hear in heaven, Your dwelling place; hear and forgive.

31 “If a man sins against his neighbor and is made to take an oath [of innocence] and he comes to take the oath before Your altar in this house (temple), 32 then hear from heaven and act and judge Your servants, condemning the wicked by bringing his guilt on his own head, and justifying the righteous by rewarding him in accordance with his righteousness.

33 “When Your people Israel are defeated before an enemy because they have sinned against You, and then they turn to You again and praise Your Name and pray and ask for Your favor and compassion in this house (temple), 34 then hear in heaven, and forgive the sin of Your people Israel, and bring them back to the land which You gave their fathers.

35 “When the heavens are shut up and there is no rain because they have sinned against You, and they pray toward this place and praise Your name and turn from their sin when You afflict them, 36 then hear in heaven and forgive the sin of Your servants and of Your people Israel; indeed, teach them the good way in which they should walk (live). And send rain on Your land which You have given to Your people as an inheritance.

37 “If there is famine in the land, or if there is pestilence (plague), blight, mildew, migratory locusts, or grasshoppers, if their enemy besieges them in the land of their cities, whatever affliction or plague, whatever sickness [there is], 38 whatever prayer or pleading is made by any individual, or by Your people Israel, each knowing the affliction of his own heart, and spreading his hands out toward this house; 39 then hear in heaven Your dwelling place, and forgive and act and give to each according to his ways, whose heart (mind) You know, for You and You alone know the hearts of all the children of men, 40 so that they may fear You [with reverence and awe] all the days that they live in the land which You have given to our fathers.

41 “Moreover, concerning a [c]foreigner who is not of Your people Israel, but comes from a far (distant) country for the sake of Your name [to plead with You] 42 (for they will hear of Your great name, Your strong hand [of power], and outstretched arm); when he comes and prays toward this house (temple), 43 hear in heaven, Your dwelling place, and do according to all for which the foreigner calls upon (prays to) You, so that all peoples of the earth may know Your name and fear You [with reverence and awe], as do Your people Israel, and that they may know [without any doubt] that this house which I have built is called by Your name.

44 “When Your people go out to battle against their enemy, by whatever way You send them, and they pray to the Lord toward the city which You have chosen and the house that I have built for Your Name and Presence, 45 then hear in heaven their prayer and their pleading, and maintain their right and defend their cause.

46 “When they sin against You (for there is no man who does not sin) and You are angry with them and hand them over to the enemy, so that they are carried away captive to the enemy’s land, [whether] far away or near; 47 if they [d]take it to heart in the land where they have been taken captive, and they repent and pray to You in the land of their captors, saying, ‘We have sinned and done wrong and we have acted wickedly;’ 48 if they return to You with all their heart and with all their soul in the land of their enemies who have taken them captive, and they pray to You toward their land [of Israel] which You gave to their fathers, the city [of Jerusalem] which You have chosen, and the house which I have built for Your Name and Presence; 49 then hear their prayer and their supplication in heaven Your dwelling place, and maintain their right and defend their cause, 50 and forgive Your people who have sinned against You and all the transgressions which they have committed against You, and make them objects of compassion before their captors, that they will be merciful to them 51 (for they are Your people and Your heritage, whom You brought out of Egypt, from the midst of the iron furnace [of slavery and oppression]), 52 that Your eyes may be open to the supplication of Your servant and to the supplication of Your people Israel, to listen to them and be attentive to them whenever they call to You. 53 For You singled them out from all the peoples of the earth as Your heritage, just as You declared through Moses Your servant, when You brought our fathers out of Egypt, O Lord God.”

Solomon’s Benediction

54 When Solomon finished offering this entire prayer and supplication to the Lord, he arose from before the Lord’s altar, where he had knelt down with his hands stretched toward heaven. 55 And he stood and blessed all the assembly of Israel with a loud voice, saying,

56 “Blessed be the Lord, who has given rest to His people Israel, in accordance with everything that He promised. Not one word has failed of all His good promise, which He spoke through Moses His servant. 57 May the Lord our God be with us as He was with our fathers; may He not leave us nor abandon us [to our enemies], 58 that He may guide our hearts to Himself, to walk in all His ways [following Him] and to keep His commandments, His statutes, and His precepts which He commanded our fathers. 59 Let these words of mine, with which I have made supplication before the Lord, be near to the Lord our God day and night, so that He will maintain the cause and right of His servant and of His people Israel as each day requires, 60 so that all the peoples of the earth may know that the Lord is God; there is no one else. 61 Therefore, your hearts are to be wholly devoted to the Lord our God, to walk in His statutes and to keep His commandments, as [you are doing] today.”

Dedicatory Sacrifices

62 Then the king and all [the people of] Israel with him [repeatedly] offered sacrifice before the Lord. 63 Solomon offered as peace offerings to the Lord: 22,000 oxen and 120,000 sheep. So the king and all the Israelites dedicated the house (temple) of the Lord. 64 On that same day the king consecrated the middle of the courtyard that was in front of the house (temple) of the Lord; for he offered there the burnt offerings, the grain offerings, and the fat of the peace offerings, because the bronze altar that was before the Lord was too small to hold [all] the burnt offerings, the grain offerings and the fat of the peace offerings.

65 So at that time Solomon held the [e]feast, and all Israel with him, a great assembly, from the entrance of Hamath [on the northern border of Israel] to the [f]Brook of Egypt [at Israel’s southern border], before the Lord our God, for seven days and seven more days [beyond the prescribed period for the Feast of Booths], fourteen days in all. 66 On the eighth (fifteenth) day he sent the people away and they blessed the king. Then they went to their tents joyful and in good spirits because of all the goodness which the Lord had shown to David His servant and Israel His people.

Notas al pie

  1. 1 Kings 8:8 Lit inner sanctuary and so throughout the passage.
  2. 1 Kings 8:24 Lit spoke.
  3. 1 Kings 8:41 Solomon’s request for the foreigner underscores the fact that Gentiles had access to God before the way of salvation was formally opened to them in the first century a.d., when Peter preached at Cornelius’ home (Acts 10:44-11:15). But until Christ came, the path of access for Gentiles was only through Israel. Thankfully, when our Lord Jesus died on the cross, the heavy curtain concealing the Holy of Holies was torn open (Matt 27:51), signifying that mankind would forever after have direct access to God, with no need for an earthly temple or priests (cf John 4:21-24).
  4. 1 Kings 8:47 Lit return to.
  5. 1 Kings 8:65 I.e. the Feast of Booths was held in the seventh month of the year.
  6. 1 Kings 8:65 I.e. the Wadi el-Arish in the northeastern Sinai.

Ang Pulong Sang Dios

1 Hari 8

Gindala sa Templo ang Kahon sang Kasugtanan

1Ginpatawag ni Haring Solomon sa Jerusalem ang mga manugdumala sang Israel kag ang tanan nga pangulo sang mga tribo kag mga pamilya sa Israel, sa pagkuha sang Kahon sang Kasugtanan sang Ginoo halin sa Zion, ang Banwa ni David.[a] Nagkadto sila tanan kay Haring Solomon sang tion sang Piesta sang Pagpatindog sang mga Payag, sang bulan sang Etanim, nga amo ang ikapito nga bulan. 3-4 Sang makatipon na ang tanan nga manugdumala sang Israel, ginkuha sang mga pari kag sang mga Levita[b] ang Kahon sang Ginoo, pati ang Tolda nga Ginapakigkitaan kag ang mga balaan nga kagamitan sini, kag gindala nila ini tanan pataklad sa templo. Naghalad si Haring Solomon kag ang bug-os nga katilingban sang Israel sa atubangan sang Kahon sang Kasugtanan. Puwerte gid kadamo sang mga karnero kag mga baka nga ila ginhalad; indi ini maisip.

Dayon gindala sang mga pari ang Kahon sang Kasugtanan sang Ginoo sa lugar sini didto sa pinakasulod sang templo, sa Labing Balaan nga Lugar, sa may idalom sang mga pakpak sang mga kerubin. Nagahumlad ang mga pakpak sang mga kerubin, gani natabunan ang Kahon kag ang iya sini nga mga tukon nga pangtuwang. Ini nga mga tukon puwerte kalaba, nga ang iya mga punta makita sa Balaan nga Lugar, sa atubangan sang pinakasulod sang templo, pero indi ini makita sa guwa sang Balaan nga Lugar. Kag ari pa ini hasta subong. Wala sing iban nga sulod ang Kahon luwas sa duha ka malapad nga mga bato nga ginbutang ni Moises sang didto siya sa Horeb, sa diin ang Ginoo naghimo sang kasugtanan sa mga Israelinhon sang nagguwa sila sa Egipto.

10 Sang nagguwa ang mga pari sa Balaan nga Lugar, may panganod nga naglikop sa templo sang Ginoo. 11 Indi na makahimo ang mga pari sang ila buluhaton sa templo tungod sang panganod, kay ang gamhanan nga presensya sang Ginoo naglikop sa iya templo. 12 Dayon nagpangamuyo si Solomon, “Ginoo nagsiling ka nga mapuyo ka sa gal-om. 13 Karon nakapahimo na ako sang matahom gid nga templo para sa imo, nga sa diin makapuyo ka sa wala sing katapusan.”

Ang Mensahi ni Solomon sa Katawhan sang Israel

14 Dayon nag-atubang si Haring Solomon sa bug-os nga katilingban sang Israel nga nagatindog didto, kag ginbendisyunan niya sila. 15 Nagsiling siya, “Dalayawon ang Ginoo, ang Dios sang Israel. Gintuman niya ang iya ginpromisa sa akon amay nga si David. Nagsiling siya sadto, 16 ‘Halin sang tion nga ginpaguwa ko ang akon katawhan nga mga Israelinhon sa Egipto, wala ako nagpili sang siyudad sa bisan ano nga tribo sang Israel agod patindugan sang templo para sa akon kadungganan. Ang akon ginhimo, ginpili ko si David nga magdumala sa akon katawhan nga mga Israelinhon.’

17 “Gusto gid sang akon amay nga si David nga magpatindog sang templo para sa kadungganan sang Ginoo, ang Dios sang Israel. 18 Pero nagsiling ang Ginoo sa iya, ‘Maayo man ina nga nagahandom ka gid sa pagpatindog sang templo para sa akon kadungganan. 19 Pero indi ikaw ang magapatindog sini kundi ang imo mismo anak. Siya ang magapatindog sang templo para sa akon kadungganan.’

20 “Gintuman sang Ginoo ang iya ginpromisa. Ako ang nagbulos sa akon amay nga si David bilang hari sang Israel, suno sa ginpromisa sang Ginoo. Kag ginpatindog ko ang templo para sa kadungganan sang Ginoo, ang Dios sang Israel. 21 Nagpahimo gid ako sang lugar didto sa templo para sa Kahon nga sa diin nabutang ang kasugtanan sang Ginoo nga iya ginhimo sa aton mga katigulangan sang ginpaguwa niya sila sa Egipto.”

Ang Pangamuyo ni Solomon para sa Katawhan sang Israel

22 Sa presensya sang bug-os nga katilingban sang Israel, nagtindog si Solomon sa atubangan sang halaran sang Ginoo kag ginbayaw niya ang iya mga kamot 23 kag nagpangamuyo, “Ginoo, Dios sang Israel, wala sing Dios nga pareho sa imo sa langit ukon sa duta. Ginatuman mo ang imo kasugtanan, kag ginapakita mo ang imo gugma sa imo mga alagad nga nagasunod sa imo sa bug-os nila nga tagipusuon. 24 Gintuman mo ang imo ginpromisa sa imo alagad nga si David nga akon amay. Ikaw mismo ang nagpromisa sina, kag ikaw man mismo ang nagtuman sina subong nga adlaw. 25 Kag karon, Ginoo, Dios sang Israel, tumana pa gid ang imo ginpromisa sa imo alagad nga si David nga akon amay sang nagsiling ka sa iya, ‘Indi ka madulaan sang kaliwat nga magabulos sa imo bilang hari sa Israel kon maayo lang ang pagsunod sang imo mga kaliwat sa akon, pareho sang imo ginhimo.’ 26 Gani karon, O Dios sang Israel, tumana ang imo ginpromisa sa imo alagad nga si David nga akon amay.

27 “Pero makaestar gid bala ikaw, O Dios, diri sa kalibutan? Indi gani ikaw makaigo sa langit, bisan sa pinakamataas nga parte sang langit, ano pa ayhan sa templo nga ginpatindog ko? 28 Pero pamatii ako nga imo alagad sa akon pagpangamuyo kag pagpakitluoy. O Ginoo nga akon Dios, pamatii ang akon pagpanawag kag pagpangamuyo sa imo presensya subong. 29 Kabay pa nga bantayan mo ining templo adlaw-gab-i, ining lugar nga nagsiling ka nga diri ikaw padunggan. Kabay pa nga pamatian mo ako nga imo alagad sa akon pagpangamuyo nga nagaatubang sa sini nga lugar. 30 Pamatii ang akon mga pangabay kag ang mga pangabay sang imo katawhan nga mga Israelinhon samtang nagapangamuyo kami nga nagaatubang sa sini nga lugar. Pamatii kami dira sa imo puluy-an sa langit. Kag kon mabatian mo kami, patawara kami.

31 “Kon ang isa ka tawo gin-akusar nga nakasala sa iya isigkatawo, kag ginpakadto siya sa imo halaran sa sini nga templo sa pagsumpa nga inosente siya, 32 pamatii ini nga kaso dira sa langit kag hukmi ang imo mga alagad—ang nagaakusar kag ang ginaakusar. Siluti ang nakasala suno sa iya binuhatan, kag hilwaya ang wala sing sala agod magaguwa nga inosente siya.

33 “Kon ang imo katawhan nga mga Israelinhon mapierdi sang ila mga kaaway tungod kay nakasala sila sa imo, kag kon magbalik sila sa imo kag magdayaw sa imo kag magpangamuyo sa sini nga templo, 34 pamatii sila dira sa langit. Patawara sila sa ila sala kag dal-a sila pabalik sa duta nga ginhatag mo sa ila mga katigulangan.

35 “Kon indi mo pagpaulanon tungod kay nakasala sa imo ang imo katawhan, kag kon magpangamuyo sila nga nagaatubang sa sini nga lugar kag magdayaw sa imo, kag maghinulsol sa ila mga sala tungod kay ginsilutan mo sila, 36 pamatii sila dira sa langit. Patawara sila nga imo mga alagad, ang imo katawhan nga mga Israelinhon. Tudlui sila sang matarong nga pagkabuhi, kag padal-i sang ulan ang duta nga imo ginhatag sa ila nga ila panag-iyahan.

37 “Kon may mag-abot nga gutom sa duta sang imo katawhan, ukon kalalat-an, ukon mainit nga hangin, ukon peste sa mga tanom pati na mga apan kag mga ulod, ukon kibunon sila sang mga kaaway sa bisan diin sa ila mga banwa, ukon mag-abot sa ila ang bisan ano nga balatian, 38 kag kon may ara sa ila nga magpangamuyo ukon magpangabay sa imo, pamatii sila. Kon ginakilala nila nga tungod sa ila mga sala nag-abot ining mga pag-antos sa ila, kag magpangamuyo sila nga nagabayaw sang ila mga kamot, nga nagaatubang sa sini nga templo, 39 pamatii sila dira sa imo puluy-an sa langit. Patawara sila, kag himua sa kada isa sa ila ang nagakabagay sa ila mga binuhatan, kay nahibaluan mo ang sa sulod sang ila tagipusuon. Matuod nga ikaw gid lang ang nakahibalo sang tagipusuon sang tanan nga tawo. 40 Himua ina agod magtahod sila sa imo samtang nagakabuhi sila sa duta nga ginhatag mo sa amon mga katigulangan.

41-42 “Kon ang mga indi Israelinhon nga nagaestar sa malayo nga lugar makabati sang imo pagkabantog kag pagkagamhanan, kag magkadto sila diri sa pagsimba sa imo kag magpangamuyo sila nga nagaatubang sa sini nga templo, 43 pamatii sila dira sa imo puluy-an sa langit. Kag himua ang bisan ano nga ila ginapangabay, agod ang tanan nga tawo sa kalibutan makakilala sa imo kag magtahod sa imo pareho sang imo katawhan nga mga Israelinhon, kag agod mahibaluan nila nga ginapadunggan ka sa templo nga akon ginpatindog.

44 “Kon ang imo katawhan maglakat sa pagpakig-away suno sa imo mando, kag kon magpangamuyo sila sa imo nga nagaatubang sa sini nga siyudad nga imo ginpili kag sa templo nga akon ginpatindog para sa imo kadungganan, 45 pamatii ang ila mga pangamuyo kag mga pangabay dira sa langit, kag hatagi sila sang kadalag-an.[c] 46 Kon makasala sila sa imo—kay wala man sing bisan isa nga wala nagakasala—kag sa imo kaakig ginpapierdi mo sila sa ila mga kaaway kag ginbihag sila sa malayo ukon sa malapit nga lugar, 47 kag kon sa ulihi magbag-o ang ila mga tagipusuon didto, kag maghinulsol sila kag magpakitluoy sa imo nga nagasiling, ‘Nakasala kami, kag malaot ang amon mga ginhimo,’ 48 pamatii ang ila pangamuyo. Kon magbalik sila sa imo sa bug-os nila nga tagipusuon kag hunahuna didto sa lugar sang ila mga kaaway nga nagbihag sa ila, kag magpangamuyo sila sa imo nga nagaatubang sa sini nga duta nga ginhatag mo sa ila mga katigulangan, sa sini nga siyudad nga imo ginpili, kag sa templo nga akon ginpatindog para sa imo kadungganan, 49 pamatii ang ila mga pangamuyo kag mga pangabay dira sa imo puluy-an sa langit, kag hatagi sila sang kadalag-an. 50 Patawara sila sa ila mga sala kag mga paglapas kontra sa imo, kag tuguti nga maluoy sa ila ang mga nagbihag sa ila. 51 Kay katawhan mo sila nga imo ginapanag-iyahan. Ginpaguwa mo sila sa Egipto, ang lugar nga pareho sa nagadabadaba nga hurnohan nga tunawan sang salsalon.

52 “Kabay pa nga talupangdon mo ang akon mga pangabay kag ang mga pangabay sang imo katawhan nga mga Israelinhon, kag kabay pa nga pamatian mo sila kon magpangayo sila sang bulig sa imo. 53 Kay ginpili mo sila, Ginoong Dios, sa tanan nga nasyon sa kalibutan bilang katawhan nga imo ginapanag-iyahan, suno sa ginsiling mo paagi kay Moises nga imo alagad, sang ginpaguwa mo ang amon mga katigulangan sa Egipto.”

54 Sang matapos ni Solomon ang iya mga pangamuyo kag mga pangabay sa Ginoo, nagtindog siya sa atubangan sang halaran sang Ginoo, sa diin nagluhod siya nga nagabayaw sang iya mga kamot sa langit. 55 Sa mabaskog nga tingog, ginbendisyunan niya ang bug-os nga katilingban sang Israel. Siling niya, 56 “Dalayawon ang Ginoo nga naghatag sang kapahuwayan sa iya katawhan nga mga Israelinhon suno sa iya ginpromisa. Gintuman gid niya ang tanan nga ginpromisa niya kay Moises nga iya alagad. 57 Kabay pa nga updan kita sang Ginoo nga aton Dios pareho sang iya pag-upod sa aton mga katigulangan. Kabay pa nga indi niya kita pag-isikway ukon pagpabay-an. 58 Kabay pa nga himuon niya kita nga matinumanon sa iya agod nga magkabuhi kita suno sa iya mga pamaagi, kag magtuman sang iya mga sugo kag mga pagsulundan nga iya ginhatag sa aton mga katigulangan. 59 Kag kabay pa nga dumdumon permi sang Ginoo nga aton Dios, adlaw-gab-i, ining akon mga pangamuyo. Kabay pa nga buligan niya ako kag ang iya katawhan nga mga Israelinhon, suno sa ila kinahanglanon kada adlaw, 60 agod mahibaluan sang tanan nga katawhan sa bug-os nga kalibutan nga ang Ginoo amo ang Dios kag wala na sing iban pa. 61 Kag kabay pa nga kamo nga mga Israelinhon magmatutom gid sa Ginoo nga aton Dios. Tumana ninyo ang iya mga pagsulundan kag mga sugo pareho sang inyo ginahimo subong.”

Ang Pagdedikar sang Templo

62 Dayon naghalad sa Ginoo si Haring Solomon kag ang tanan nga Israelinhon nga kaupod niya. 63 Naghalad sila sang mga halad nga para sa maayo nga relasyon. Ang kadamuon sini 22,000 ka baka kag 120,000 ka karnero kag kanding. Sa sini nga paagi, gindedikar sang hari kag sang mga Israelinhon ang templo sang Ginoo. 64 Sa amo man nga adlaw, gindedikar sang hari ang lagwerta nga ara sa atubangan sang templo sang Ginoo. Naghalad sila didto sang mga halad nga ginasunog, mga halad nga regalo, kag mga tambok nga bilang halad para sa maayo nga relasyon. Kay ang saway nga halaran nga ara man sa atubangan sang templo tama kagamay para sa sini nga mga halad.

65 Nagsaulog si Solomon kag ang tanan nga Israelinhon sang Piesta sang Pagpatindog sang mga Payag. Madamo gid nga mga katawhan ang nagtilipon halin sa Lebo Hamat sa aminhan hasta sa ililigan sang tubig sang Egipto sa bagatnan. Ang ila selebrasyon sa presensya sang Ginoo nga ila[d] Dios 14 ka adlaw tanan—pito ka adlaw para sa pagdedikar sang templo kag pito ka adlaw para sa Piesta sang Pagpatindog sang mga Payag. 66 Pagkatapos sang Piesta[e] ginpapauli ni Solomon ang mga tawo. Antes sila maglakat ginbendisyunan sang mga tawo si Haring Solomon, kag nagpauli sila nga malipayon gid tungod sa tanan nga kaayo nga ginhimo sang Ginoo sa iya alagad nga si David kag sa iya katawhan nga mga Israelinhon.

Notas al pie

  1. 8:1 Banwa ni David: Ini isa ka lugar nga parte sang Jerusalem. Tan-awa man sa 2 Sam. 5:7 kag 1 Har. 9:24.
  2. 8:3-4 mga Levita: Ini sila mga kabulig sang mga pari sa templo.
  3. 8:45 hatagi sila sang kadalag-an: ukon, himua ang husto para sa ila. Amo man sa bersikulo 39.
  4. 8:65 ila: sa Hebreo, aton.
  5. 8:66 Pagkatapos sang Piesta: sa Hebreo, Sang ikawalo nga adlaw. Siguro ang masunod nga adlaw pagkatapos sang ikapito nga adlaw sang Piesta.