Amplified Bible

1 Kings 22

Ahab’s Third Campaign against Aram

1Aram (Syria) and Israel continued without war for three years. In the third year Jehoshaphat king of Judah came down to the [a]king of Israel. Now the king of Israel said to his servants, “Do you know that Ramoth in Gilead is ours, yet we are still doing nothing to take it from the hand of the king of Aram?” And Ahab said to Jehoshaphat, “Will you go with me to battle at Ramoth-gilead?” Jehoshaphat said to the king of Israel, “I am as you are, my people as your people, my horses as your horses.”

But Jehoshaphat said to the king of Israel, “Please inquire first for the word of the Lord.” Then the king of Israel gathered the prophets together, about four hundred men, and said to them, “Shall I go to battle against Ramoth-gilead, or should I not?” And they said, “Go up, for the Lord has handed it over to the king.” But Jehoshaphat [doubted and] said, “Is there not another prophet of the Lord here whom we may ask?” The king of Israel said to Jehoshaphat, “There is one more man, Micaiah the son of Imlah, by whom we may inquire of the Lord, but I hate him, because he never prophesies good news for me, but only evil.” But Jehoshaphat said, “May the king not say that [Micaiah only tells bad news].” Then the king of Israel summoned an officer and said, “Bring quickly Micaiah the son of Imlah.” 10 Now the king of Israel and Jehoshaphat king of Judah were each sitting on his throne, dressed in their [royal] robes, [in an open place] at the threshing floor at the entrance of the gate of Samaria; and all the prophets were prophesying before them. 11 Then Zedekiah the son of Chenaanah made for himself horns of iron and said, “Thus says the Lord: ‘With these you will gore the Arameans (Syrians) until they are destroyed.’” 12 All the prophets were prophesying in the same way [to please Ahab], saying, “Go up to Ramoth-gilead and be successful, for the Lord will hand it over to the king.”

Micaiah Predicts Defeat

13 Then the messenger who went to summon Micaiah said to him, “[b]Listen carefully, the words of the prophets are unanimously favorable to the king. Please let your words be like the word of one of them, and speak favorably.” 14 But Micaiah said, “As the Lord lives, I will speak what the Lord says to me.”

15 So when he came to the king, the king said to him, “Micaiah, shall we go against Ramoth-gilead in battle, or shall we not?” And he answered him, “Go up and be successful, for the Lord will hand it over to the king.” 16 But the king [doubted him and] said to him, “How many times must I make you swear to tell me nothing but the truth in the name of the Lord?” 17 And he said,

“I saw all Israel
Scattered upon the mountains,
Like sheep that have no shepherd.
And the Lord said,
‘These have no master.
Let each of them return to his house in peace.’”

18 Then the king of Israel said to Jehoshaphat, “Did I not tell you that he would not prophesy good concerning me, but evil?”

19 Micaiah said, “Therefore, hear the word of the Lord. I saw the Lord sitting on His throne, and all the host (army) of heaven standing by Him on His right hand and on His left. 20 The Lord said, ‘Who will entice Ahab to go up and fall at Ramoth-gilead?’ And one said this, while another said that. 21 Then a spirit came forward and stood before the Lord and said, ‘I will entice him.’ 22 The Lord said to him, ‘How?’ And he said, ‘I will go out and be a deceiving spirit in the mouth of all his prophets.’ Then the Lord said, ‘You are to entice him and also succeed. Go and do so.’ 23 Now then, behold, the Lord has put a deceiving spirit in the mouth of all these prophets; and the Lord has proclaimed disaster against you.”

24 But Zedekiah the son of Chenaanah approached and struck Micaiah on the cheek and said, “How did the Spirit of the Lord pass from me to speak to you?” 25 Micaiah said, “Behold, you shall see on that day [of the king’s defeat] when you enter an inner room [looking for a place] to hide yourself.” 26 Then the king of Israel said, “Take Micaiah and return him to Amon, the governor of the city, and to Joash, the king’s son, 27 and say, ‘Thus says the king, “Put this man in prison, and feed him sparingly with the bread and water until I return safely.”’” 28 Micaiah said, “If you indeed return safely, the Lord has not spoken by me.” Then he said, “Listen, all you people.”

Defeat and Death of Ahab

29 So [Ahab] the king of Israel and Jehoshaphat the king of Judah went up to Ramoth-gilead. 30 The king of Israel said to Jehoshaphat, “I will disguise myself and enter the battle, but you put on your [royal] clothing.” So the king of Israel disguised himself and went into the battle. 31 Now the king of Aram (Syria) had commanded the thirty-two captains of his chariots, saying, “Do not fight with [anyone, either] small or great, but with [Ahab] the king of Israel alone.” 32 When the captains of the chariots saw Jehoshaphat, they said, “Surely it is the king of Israel.” They turned to fight against him, and Jehoshaphat shouted out [in fear]. 33 When the captains of the chariots saw that it was not the king of Israel, they turned back from pursuing him.

34 But one man drew a bow at [c]random and struck the king of Israel in a joint of the armor. So he said to the driver of his chariot, “Turn around and take me out of the fight, because I have been seriously wounded.” 35 The battle raged that day, and [Ahab] the king was propped up in his chariot facing the Arameans (Syrians). And in the evening he died, and the blood from his wound ran down into the bottom of the chariot. 36 Then about sundown a resounding cry passed throughout the army, saying, “Every man to his city and every man to his own country!”

37 So the king died and was brought to Samaria, and they buried the king in Samaria. 38 They washed the chariot by the pool [on the outskirts] of Samaria, where the prostitutes bathed, and the dogs licked up his blood, in accordance with the word of the Lord which He had spoken. 39 Now the rest of Ahab’s acts, and everything that he did, the ivory palace which he built and all the cities which he built, are they not written in the Book of the Chronicles of the Kings of Israel? 40 So Ahab slept with his fathers [in death], and Ahaziah his son became king in his place.

The New Rulers

41 Now Jehoshaphat the son of Asa became king over Judah in the fourth year of Ahab king of Israel. 42 Jehoshaphat was thirty-five years old when he became king, and he reigned twenty-five years in Jerusalem. His mother’s name was Azubah the daughter of Shilhi. 43 He walked in all the ways of Asa his father, without turning from them, doing right in the sight of the Lord. However, the high places were not removed; the people still sacrificed and burned incense on the high places. 44 Jehoshaphat also made peace with the king of Israel.

45 Now the rest of the acts of Jehoshaphat, his might which he displayed and how he made war, are they not written in the Book of the Chronicles of the Kings of Judah? 46 And the remnant of the sodomites (male cult prostitutes) who remained in the days of his father Asa, Jehoshaphat expelled from the land.

47 Now there was no king in Edom; a deputy (governor) was [serving as] king. 48 Jehoshaphat had [large cargo] ships of Tarshish constructed to go to Ophir for gold, but they did not go, because the ships were wrecked at Ezion-geber. 49 Then Ahaziah the son of Ahab said to Jehoshaphat, “Let my servants go with your servants in the ships,” But Jehoshaphat was unwilling and refused. 50 Jehoshaphat slept with his fathers [in death] and was buried with his fathers in the city of his father David, and Jehoram his son became king in his place.

51 Ahaziah the son of Ahab became king over Israel in Samaria in the seventeenth year of Jehoshaphat king of Judah, and he reigned over Israel for two years. 52 He did evil in the sight of the Lord and walked in the [idolatrous] way of his father [Ahab] and of his mother [Jezebel], and in the way of Jeroboam the son of Nebat, who made Israel sin. 53 He served Baal and worshiped him, and he provoked the Lord God of Israel to anger, in accordance with everything that his father [Ahab] had done.

Notas al pie

  1. 1 Kings 22:2 The writer often refers to Ahab as “the king of Israel,” without using his name. This is probably because of Ahab’s reputation as a wicked king.
  2. 1 Kings 22:13 Lit Behold now.
  3. 1 Kings 22:34 Or innocently, i.e. not thinking that he would kill the king.

Het Boek

1 Koningen 22

Josafat en Achab

1Drie jaar lang werd er geen oorlog gevoerd tussen Syrië en Israël. Maar in het derde jaar, terwijl koning Josafat van Juda koning Achab van Israël een bezoek bracht, zei Achab tegen zijn hovelingen: ‘Beseft u wel dat de Syriërs nog steeds onze stad Ramot in Gilead bezet houden? En wij zitten hier stil zonder er iets aan te doen!’ Hij wendde zich tot Josafat en vroeg hem: ‘Wilt u met uw leger met mij mee optrekken om Ramot in Gilead te heroveren?’ En koning Josafat van Juda antwoordde direct: ‘Maar natuurlijk. U en ik zijn broeders, mijn hele leger en al mijn paarden staan tot uw beschikking.

Maar,’ voegde hij eraan toe, ‘we zouden het eerst aan de Here moeten vragen, dan weten we wat Hij wil dat wij doen.’ Koning Achab riep toen vierhonderd profeten bij zich en vroeg hun: ‘Zal ik Ramot in Gilead aanvallen of niet?’ En zij antwoordden eenstemmig: ‘Ja, ga uw gang maar. God zal u helpen de stad te veroveren.’ Maar Josafat vroeg: ‘Is er geen profeet van de Here hier? Ik zou het hem eigenlijk ook nog wel willen vragen.’ ‘Ja, er is er wel één,’ antwoordde koning Achab, ‘maar ik haat hem, want hij komt nooit eens met goede profetieën. Hij heeft altijd wel iets onheilspellends te vertellen. Hij heet Micha en is een zoon van Jimla.’ ‘Zo moet u niet praten,’ vond Josafat. Dus riep Achab een van zijn dienaren en beval hem snel Micha te halen. 10 Ondertussen gingen de heidense profeten gewoon door met profeteren voor de twee koningen, die in hun koninklijke gewaden op twee tronen zaten. Deze stonden op een dorsvloer vlakbij de stadspoort. 11 Een van de profeten, Zedekia, de zoon van Kenaäna, had ijzeren horens gemaakt en verklaarde: ‘De Here belooft dat u de Syriërs met deze horens zult opdrijven tot zij vernietigd zijn.’ 12 Alle anderen stemden daarmee in. ‘Val Ramot in Gilead maar aan,’ zeiden zij, ‘want de Here zal u de overwinning bezorgen!’

13 De boodschapper die Micha ophaalde, zei onderweg tegen hem: ‘De profeten hebben de koning zonder uitzondering een gunstig advies uitgebracht. Sluit u daarom bij hen aan en geef net als zij een gunstig advies.’ 14 Maar Micha zei tegen hem: ‘Ik zweer dat ik alleen dat zal zeggen wat de Here mij opdraagt.’ 15 Toen hij was aangekomen, vroeg de koning hem: ‘Micha, moeten wij Ramot in Gilead aanvallen of niet?’ ‘Ga gerust uw gang,’ zei Micha hem. ‘U zult een grote overwinning behalen, want de Here zal ervoor zorgen dat u de stad verovert!’ 16 ‘Hoe vaak moet ik u nog vertellen dat u alleen moet vertellen wat de Here u opdraagt?’ zei de koning streng. 17 Micha zei: ‘Ik zag alle Israëlieten verspreid op de bergen dwalen, als schapen zonder herder. En de Here zei: “Hun koning is dood, stuur hen naar huis.” ’ 18 Zich naar Josafat kerend, zei Achab klagend: ‘Heb ik u niet gezegd dat het zo zou gaan? Hij brengt me nooit eens goed nieuws. Het is altijd slecht.’

19 Micha sprak opnieuw en zei: ‘Luister naar wat de Here verder nog te zeggen heeft. Ik zag de Here op een troon zitten en de hemelse legers stonden om Hem heen. 20,21 Toen zei de Here: “Wie zal Achab verleiden naar Ramot in Gilead te trekken en daar te sterven?” Er werden verschillende voorstellen gedaan tot plotseling een geest naar voren kwam en zei: “Ik zal het doen.” 22 “Hoe?” vroeg de Here. Hij antwoordde: “Ik zal een liegende geest in de monden van al zijn profeten zijn.” En de Here zei: “Zo zal het gebeuren, u zult erin slagen. Ga uw gang maar.” 23 Begrijpt u het niet? De Here heeft een leugenachtige geest in de monden van al deze profeten gelegd, maar het belangrijkste is dat de Here heeft besloten een ramp over u te brengen.’ 24 Zedekia, de zoon van Kenaäna, liep naar Micha toe en gaf hem een klap in het gezicht. ‘Sinds wanneer liet de Geest van de Here mij in de steek en sprak Hij tegen u?’ wilde hij weten. 25 En Micha antwoordde: ‘Daar komt u nog wel achter als u zich op een dag in een kamer zult hebben verstopt.’

26,27 Toen gaf koning Achab bevel Micha gevangen te nemen. ‘Breng hem naar Amon, de bestuurder van de stad, en naar mijn zoon Joas en zeg tegen hen: “De koning zegt dat deze man moet worden opgesloten. Geef hem alleen water en brood—net genoeg om hem in leven te houden—tot ik in vrede terugkeer!” ’ 28 ‘Als u in vrede terugkeert,’ merkte Micha op, ‘zal blijken dat de Here niet door mij heeft gesproken.’ Hij draaide zich om naar al de mensen die daar stonden te luisteren en zei: ‘Onthoud goed wat ik heb gezegd.’ 29 Zo leidden koning Achab van Israël en koning Josafat van Juda hun legers naar Ramot in Gilead. 30 Achab zei tegen Josafat: ‘U kunt uw koninklijke gewaad dragen, maar ik niet.’ En Achab ging vermomd de strijd in. Hij droeg het uniform van een gewone soldaat. 31 De koning van Syrië had namelijk zijn tweeëndertig strijdwagenleiders bevolen alleen te strijden tegen de koning van Israël en tegen niemand anders. 32,33 Toen zij koning Josafat zagen in zijn koninklijke gewaden, dachten zij: ‘Die moeten we hebben.’ Zij brachten hun wagens in aanvalspositie en gingen op hem af. Maar toen Josafat om hulp schreeuwde en zij merkten dat hij niet de koning van Israël was, lieten zij hem met rust. 34 Een van de Syrische strijders schoot zonder een bepaald doel te hebben een pijl af en raakte koning Achab precies tussen twee delen van zijn wapenrusting. ‘Breng mij van het slagveld, ik ben zwaar gewond,’ steunde de koning tegen zijn wagenmenner. 35 De strijd werd in de loop van de dag steeds heviger en koning Achab hield zich rechtop staande in zijn strijdwagen, terwijl het bloed uit zijn wond op de bodem van zijn wagen bleef druppelen. Tegen de avond bezweek hij ten slotte. 36,37 Toen de zon daalde, werd er overal geroepen: ‘De strijd is voorbij, ga terug naar huis. De koning is dood.’ Zijn lichaam werd meegenomen naar Samaria en daar begraven. 38 Toen zijn strijdwagen bij de vijver in Samaria werd afgewassen, op dezelfde plek waar ook de prostituees zich wasten, kwamen de honden erop af en likten het bloed van de koning op, precies zoals de Here had gezegd.

39 De rest van Achabs geschiedenis—ook het verhaal over het ivoren paleis en al de steden die hij bouwde—staat beschreven in de Kronieken van de koningen van Israël. 40 Zo werd Achab bij zijn voorouders begraven en volgde zijn zoon Ahazia hem op als koning van Israël. 41 Josafat, de zoon van Asa, werd koning over Juda in het vierde regeringsjaar van koning Achab van Israël. 42 Josafat was vijfendertig jaar toen hij de troon besteeg en regeerde vijfentwintig jaar vanuit Jeruzalem. Zijn moeder was Azuba, een dochter van Silhi. 43,44 Evenals zijn vader Asa gehoorzaamde hij de Here in alles, behalve in één ding: hij verwoestte de tempels in de heuvels niet en daarom bleven zijn onderdanen daar offers en reukwerk verbranden. 45 Bovendien sloot hij vrede met koning Achab van Israël.

46 De overige daden van Josafat, zijn moed en zijn oorlogen, zijn beschreven in de Kronieken van de koningen van Juda. 47 Josafat heeft ook iedereen die na de tijd van zijn vader Asa nog tempelprostitutie bedreef, uit het land verjaagd. 48 In die tijd had Edom geen koning, maar slechts een stadhouder. 49 Koning Josafat bouwde in Tarsis grote vrachtschepen om daarmee in Ofir goud te halen. Zij kwamen echter nooit aan, want zij leden schipbreuk bij Esjon-Geber. 50 Daarna had Ahazia, de zoon en opvolger van koning Achab, Josafat voorgesteld bij een volgende keer zijn mannen mee te laten gaan, maar Josafat had dat aanbod van de hand gewezen. 51 Na zijn dood werd koning Josafat begraven bij zijn voorouders in Jeruzalem, de stad van zijn voorvader David. Zijn zoon Joram volgde hem op.

52 In het zeventiende regeringsjaar van koning Josafat van Juda, werd Achabs zoon Ahazia koning over Israël in Samaria. Hij bleef dat twee jaar. 53,54 Hij was echter een slechte koning, want hij trad in de voetsporen van zijn ouders en Jerobeam, die Israël hadden aangevoerd in het aanbidden van Baäl. Op die manier beledigde Ahazia de Here, de God van Israël en wekte hij zijn toorn op.