Akuapem Twi Contemporary Bible

Kwadwom 1:1-22

1Sɛnea kuropɔn no adan amamfo ni,

kuropɔn a anka nnipa ahyɛ no ma!

Adɛn nti na wayɛ okunafobea a

kan no na anka ɔyɛ ɔkɛse wɔ amanaman no mu?

Nea na ɔyɛ ɔhemmea wɔ amantam no mu no

abɛyɛ afenaa nnɛ.

2Osu yayaayaw anadwo,

nusu sensan nʼafono so.

Nʼadɔfo nyinaa mu no,

obiara nni hɔ a ɔkyekyee ne werɛ.

Ne nnamfonom nyinaa ayi no ama

Wɔayɛ nʼatamfo.

3Amanehunu ne adwumaden akyi no,

Yuda kɔ nnommum mu.

Ɔte amanaman no mu

na onni ahomegyebea.

Wɔn a wɔtaa no nyinaa ato no

wɔ nʼahokyere mu.

4Akwan a ɛkɔ Sion no resu,

efisɛ obiara nkɔ nʼafahyɛ ase.

Nʼapon nyinaa adeda mpan,

na nʼasɔfo si apini,

ne mmabaa di yaw,

na ɔwɔ yawdi a mu yɛ den mu.

5Nʼatamfo abɛyɛ ne wuranom;

wɔn a wɔne no ayɛ adɔm ho adwo wɔn.

Awurade ama awerɛhow aba ne so

nʼamumɔyɛ bebrebe nti.

Ne mma kɔ nnommum mu.

Wɔayɛ nneduafo ama ɔtamfo.

6Anuonyam nyinaa atu

afi Ɔbabea Sion so kɔ.

Ne mmapɔmma ayɛ sɛ aforote

a wonnya adidibea;

na wɔde mmerɛwyɛ aguan

wɔ wɔn ataafo anim.

7Nʼamanehunu ne akyinkyinakyinkyin nna mu no,

Yerusalem kae ademude nyinaa

a na ɛwɔ no wɔ nna a atwa mu no mu.

Ne nkurɔfo kɔtɔɔ ɔtamfo no nsa mu no,

na obiara nni hɔ a ɔbɛboa no.

Nʼatamfo de wɔn ani hwɛɛ no

na wɔserew ne sɛe.

8Yerusalem ayɛ bɔne kɛse

enti ne ho agu fi.

Wɔn a wodi no ni no sopa no,

efisɛ wɔahu nʼadagyaw;

ɔno ankasa gu ahome

na ɔdan nʼani.

9Nʼafideyɛ atu aka ne ntade mu;

wannwene ne daakye ho.

Nʼasehwe yɛ nwonwa;

obiara ankyekye ne werɛ.

Awurade, hwɛ mʼamanehunu,

efisɛ ɔtamfo adi nkonim.”

10Ɔtamfo no de ne nsa too

nʼademude nyinaa so;

ohuu sɛ amanaman

rehyɛn ne kronkronbea hɔ,

nnipa a woabra sɛ

wɔnnhyɛn wʼasafo mu no.

11Ne nkurɔfo nyinaa si apini

bere a wɔrehwehwɛ aduan;

wɔde wɔn ademude sesa aduan

de nya ahoɔden.

“Awurade, hwɛ na dwene me ho,

efisɛ wobu me animtiaa.”

12“Ɛmfa mo ho ana, mo a mutwa mu wɔ hɔ nyinaa?

Monhwɛ na munhu.

Ɔyaw bi wɔ hɔ a ɛte sɛ me de

a wɔma ɛbaa me so yi,

nea Awurade de baa me so

wɔ nʼabufuwhyew da no ana?

13“Ɔsomaa ogya fii ɔsoro,

ma ɛbaa me nnompe mu.

Osum afiri maa mʼanan

na ɔsan me kɔɔ mʼakyi.

Ɔyɛɛ me pasaa,

metɔɔ beraw da mu nyinaa.

14“Woakyekyere me bɔne ahyɛ konnua mu;

ɔde ne nsa nwen bɔɔ mu.

Wɔde asɛn me kɔn mu

na Awurade atwe mʼahoɔden.

Ɔde me ahyɛ wɔn a

merentumi nnyina wɔn anim no nsa.

15“Awurade apo

akofo a wɔwɔ me ntam nyinaa;

wafrɛ asraafo atia me

sɛ wɔmmɛdwerɛw me mmerante.

Awurade atiatia Ɔbabea Ɔbabun Yuda so

wɔ ne nsakyiamoa mu.

16“Eyinom nti na misu

na nusu aguare me.

Obiara mmɛn a ɔbɛkyekye me werɛ,

nea ɔbɛhyɛ me honhom den nni hɔ.

Me mma agyigya

efisɛ ɔtamfo no adi nkonim.”

17Sion trɛw ne nsa mu

nanso obiara nni hɔ a ɔbɛkyekye ne werɛ.

Awurade ahyɛ ama Yakob se

ne mfɛfo bɛyɛ nʼatamfo;

Yerusalem abɛyɛ

afide wɔ wɔn mu.

18Awurade yɛ ɔtreneeni,

nanso manni nʼahyɛde so.

Muntie, mo amanaman nyinaa

monhwɛ me yaw.

Me mmerante ne mmabaa

kɔ nnommum mu.

19“Mefrɛɛ mʼadɔfo

nanso woyii me mae.

Mʼasɔfo ne me mpanyimfo

ase tɔree wɔ kuropɔn no mu,

bere a wɔrehwehwɛ aduan adi

na wɔanwuwu.

20“Awurade, hwɛ me mmɔbɔ!

Meredi yaw wɔ me mu,

na me koma mu nso minni ahotɔ,

efisɛ mayɛ otuatewfo kɛse.

Afoa hyɛ me awerɛhow wɔ abɔnten so;

ofie nso yɛ owu nko ara.

21“Nnipa ate mʼapinisi,

nanso obiara nni hɔ a ɔbɛkyekye me werɛ.

Mʼatamfo nyinaa ate mʼamanehunu

wɔn ani gye nea woayɛ no ho.

Ma nna a woahyɛ no mmra

sɛnea wɔbɛyɛ sɛ me.

22“Fa wɔn atirimɔdensɛm nyinaa si wʼanim;

na wo ne wɔn nni

sɛnea wo ne me adi;

esiane mʼamumɔyɛ no nti.

Mʼapinisi dɔɔso

na me koma abotow.”

Het Boek

Klaagliederen 1:1-22

Klaaglied over Jeruzalem

1De straten van Jeruzalem, eens vol met mensen, liggen er nu verlaten bij. Als een verdrietige weduwe zit zij daar eenzaam neer, zij treurt. Die eens de koningin van de volken was, is nu een slavin.

2Zij huilt de hele nacht, de tranen stromen over haar wangen. Geen van al haar geliefden is er om te helpen. Die eens haar vrienden waren, hebben haar nu verraden en zijn vijanden geworden.

3Na een moeilijke tijd van zware onderdrukking is Juda verbannen, nu leeft ze ver hier vandaan in ballingschap. Ze heeft geen rust, want haar belagers drijven haar in het nauw.

4De wegen naar Jeruzalem liggen er treurig bij. Zij zijn niet langer gevuld met blijde drommen mensen, op weg om de tempelfeesten te vieren. De stadspoorten zijn uitgestorven, haar priesters klagen en haar jonge meisjes zijn weggesleept. Zij huilt bitter.

5Haar vijanden zijn haar de baas, want de Here heeft Jeruzalem gestraft voor haar vele zonden, haar jonge kinderen zijn gevangengenomen en als slaven weggevoerd naar een ver land.

6Al haar schoonheid en luister is verdwenen. Haar vorsten zoeken als hongerige herten naar gras, als hulpeloze dieren, te zwak om te blijven vluchten voor hun achtervolgers.

7En op het dieptepunt van Jeruzalems ellende denkt zij terug aan de goede, oude tijd. Zij denkt aan alle fijne en blijde gebeurtenissen die zij meemaakte voordat die haatdragende vijand haar neersloeg, en er was niemand die haar te hulp kon komen.

8Jeruzalem heeft zwaar gezondigd, daarom is zij tot een bespotting geworden.

Allen die haar eens vereerden, verachten haar nu, want zij hebben gezien hoe zij werkelijk was en hoe zij werd vernederd. Zij schaamt zich diep en verbergt haar gezicht.

9Zelfs de zoom van haar kleding is bevuild en zij weigert onder ogen te zien dat de straf zeker niet zal uitblijven. Nu ligt zij in de goot en niemand helpt haar eruit. ‘Och Here,’ roept zij, ‘kijk toch hoe ik lijd. De vijand heeft mij overwonnen.’

10Haar vijanden hebben haar leeggeplunderd en al haar waardevolle bezittingen meegenomen. Zij moest toezien hoe vreemde volken haar heilige tempel onteerden, buitenlanders die U zelfs had verboden er binnen te komen.

11Haar inwoners jammeren en zoeken naar brood, zij hebben al hun bezittingen verkocht om eten te kopen en zo tenminste nog in leven te blijven. ‘Here,’ bidt zij, ‘kijk eens hoe ik word veracht.’

12Betekent dit niets voor u die hier voorbijkomt? Kijk om u heen en beoordeel of u ooit eerder zoʼn verdriet heeft gezien als bij mij. Dit alles heeft de Here mij aangedaan op de dag van zijn vlammende toorn.

13Hij stuurde vanuit de hemel vuur dat in mijn beenderen brandt. Hij zette een valstrik op mijn pad zodat ik verschrikt terugdeinsde. Hij heeft mij ziek en eenzaam laten worden.

14Hij weefde mijn zonden tot een touw waarmee Hij het slavenjuk op mijn nek vastmaakte. Hij ontnam mij mijn kracht en leverde mij over aan mijn vijanden, ik ben hulpeloos in hun handen.

15De Here heeft al mijn machtige mannen vertrapt. Op zijn bevel kwam een groot leger opzetten om de jongeren te vernietigen. De Here heeft zijn geliefde stad vertrapt, zoals men druiven in een wijnpers vertrapt.

16Om al deze dingen moet ik huilen, de tranen stromen langs mijn wangen. Mijn trooster is ver weg en Hij is de enige die mij zou kunnen helpen. Mijn kinderen hebben geen toekomst, want vijanden overheersen ons.

17Jeruzalem smeekt om hulp, maar niemand biedt troost. Want de Here heeft gezegd dat haar buren haar vijanden zouden worden! En dat zij als een onreine te midden van de volken zou worden!

18De Here heeft gelijk, want wij zijn tegen Hem in opstand gekomen. Maar toch, volken rondom, luister en kijk naar mijn vertwijfeling en angst, want mijn zonen en dochters zijn als slaven weggevoerd naar verre landen.

19Ik smeekte mijn bondgenoten mij te helpen. Maar ook dat was valse hoop. Zij konden op geen enkele manier helpen. Ook mijn priesters en leiders konden niet helpen, zij stierven van honger, terwijl zij in de vuilnishopen op straat naar brood zochten.

20Och Here, kijk toch naar mijn wanhoop, mijn hart is gebroken en mijn ziel krimpt ineen van angst, want ik ben vreselijk opstandig geweest. In de straten wacht het zwaard mij op, thuis word ik bedreigd door honger en ziekten.

21Mensen horen mijn jammerklachten wel, maar niemand kan mij troosten. Al mijn vijanden zien hoe ik lijd en zij genieten ervan. En toch zal er eens een tijd komen—want U hebt dat beloofd—dat U met hen hetzelfde zult doen als U met mij hebt gedaan.

22Kijk ook naar hun zonden en geef hun dezelfde straf als U mij gaf. Ik kan alleen maar zuchten en mijn hart doet pijn.